Kerststerren en Amaryllis-actie

Zaterdag 14 december

Dit jaar een weekje later dan wat u gewend bent van ons. Het weekend hiervoor is iedereen nog druk met het uitzwaaien van Sinterklaas dus nog niet direct instemming voor kerst.

Zaterdag 14 december zullen de leden van Koor Unisono weer hun uiterste best gaan doen om in Escharen de alom bekende kerststerren en amaryllisbollen onder de aandacht te brengen. Ook hiermee steunt u Koor Unisono.

Vanaf 10.30 uur tot omstreeks 13.00 uur zullen wij door Escharen trekken met rode en witte kerststerren en amaryllisbollen.

We hebben het al vaker verteld maar om zeer lang te mogen genieten van uw kerstster hebben we voor u enkele verzorgingstips. De kerstster of Poinsettia (Euphorbia pulcherrima) dankt haar populariteit aan de opvallende schutbladeren die in een rozet rond kleine groen witte bloempjes zitten. Enkele praktische tips voor het gebruik:
Potkluit goed vochtig houden door regelmatig gieten.
Niet winterhard. Bij voorkeur koel, 18 – 21 C. Kan `s zomers naar buiten op een beschutte en lichte plaats, zonder direct zonlicht. Klassieke potgrond. Van juni tot oktober tweewekelijks licht bemesten. Na de bloei verpotten.

Grandioos Jubileum Concert!

Stralende gezichten na afloop…

Het is maandagmorgen. De zon speelt wat met de herfstbladeren in de bomen.
Bladeren die zich vasthouden aan de takken, nog niet klaar voor een dwarrelende landing.
De koffie geurt en op de tafel ligt het programmaboekje van Koor Unisono.
Natuurlijk weet ik precies wat erin staat en toch vind ik het fijn om er nog een keer in te kijken.

Wat een prachtige concerten heeft Unisono gegeven, wat een mooie nummers heeft het koor gezongen. “Fields of gold, Don’t worry about me en I’m a believer”,  om er zo maar een paar te noemen, nemen je mee terug in de tijd. Veertig jaar bestaat het koor en dat werd het afgelopen weekend uitbundig gevierd.

Het koor verdient een dikke pluim voor de vertolking van de liedjes. “De vrolijkheid spatte ervan af”, vertelde een bezoeker. “Wat kunnen jullie toch prachtig zingen”, zei een ander. Het koor stond nadrukkelijk in het middelpunt van de belangstelling en terecht. Veertig jaar samen zingen is een feestje waard.

Ook natuurlijk nog even aandacht voor drie jubilarissen. Gerrie 25 jaar en Tonny en Toon beide ruim 40 jaar lid, werden nog even in de schijnwerpers gezet.

Toch wil ik in dit stukje de vrijwilligers met nadruk noemen. Zij zijn de stille werkers die het feest mogelijk maakten. Zij bouwden de zaal op met alles wat daarbij hoort aan belichting en geluid. Zij zorgden voor de aankleding van de zaal. De choreografe adviseerde voor de aanblik. Alle toeten van de koorleden gingen langs de visagiste. De toneelknechten zorgden voor de attributen.
De auto-cue en de beamer voor de tekst en beelden werden vakkundig bediend.
De mensen van ’t Dorpshuus ontvingen ons gastvrij, de sponsoren ondersteunden financieel.

Wellicht vergeet ik iemand, maar er waren ook zo veel mensen aan het werk. Als je nu in het ’t Dorpshuus gaat kijken vind je geen spoor meer van de concerten. De zaal is kaal en leeg alsof er geen feest is geweest. Ook hier hebben de “stille handen” alles opgeruimd.
Als Rotterdammer van geboorte heb ik mij verwonderd over zoveel saamhorigheid.
In een grote stad is dat met elkaar lastig te vinden.

Beste mensen van Escharen en omstreken,  hartstikke bedankt!

Otto de Man, 11 november 2019.